Serdecznik pospolity - Leonurus cariaca

Serdecznik jest byliną z rodziny jasnotowatych.
Wyrasta w zależności od stanowiska od 30 do 150 cm wysokości.

Blisko spokrewniony gatunek Leonurus marrubiastrum (roślina dwuletnia) dorasta do 2 m.

Łodygi rozgałęzione u dołu, wzniesione, żebrowane, czterokanciaste, owłosione, o niezbyt przyjemnej woni. Kwiaty drobne, jasnoróżowe w gęstych niby-okółkach w kątach liści. Po wyschnięciu ząbki kielicha, zawierające cztery nasionka, są silnie kłujące.
Serdecznik nie ma specjalnych wymagań glebowych, rośnie pod płotami i na przydrożach, zarówno na glebach piaszczystych jak i na ciężkich glebach gliniastych.

W ogródku przypasiecznym udaje się praktycznie na każdym gruncie, poza stanowiskami o zbyt dużej wilgotności (na takich terenach lepiej radzi sobie odmiana dwuletnia, która dorasta do znacznie większych rozmiarów). Na glebach bielicowych roślina może nie przetrwać suszy.

Wysiew z nasion: zimą (na glębokości 1-1.5cm) lub na wiosną (na głębokość 2-3cm), rządki co 80-90cm. Zwykle zakwita w drugi roku od wysiewu, choć niektóre rośliny kwitną już w tym samym roku.

Sadzonki jednoroczne: sadzimy w rzędach umożliwiających spylchnienie gleby glebogryzarką tj 80-90cm jesienią lub wiosną. Odległość między roślinami w rzędach 25-40cm.

Pielęgnacja uprawy polega na kilkukrotnym spulchnieniu przestrzeni międzyrzędowej oraz usunięciu chwastów między roślinami. W drugim roku kosimy po przekwitnięciu kwiatów (w sierpniu) oraz spulchniamy przestrzeń międzyrzędową (przed spodziewanymi opadami deszczu).
Spulchnienie gleby między rzędami trzeba powtórzyć też 2-3 krotnie na wiosnę.
Uprawę nawozimy azotem i fosforem (po 45 kg na 1 ha).


Kwitnie od czerwca do sierpnia i zaliczany jest do roślin wybitnie miododajnych.
Najchętniej odwiedzany jest przez pszczoły w początkowym okresie kwitnienia. Serdecznik jest również licznie odwiedzany przez trzmiele.


Sadzonka Serdecznik pospolity (Leonurus cardiaca) Szczeciogon szantowaty (Leonurus marrubiastrum)