Wierzbówka Kiprzyca - Chamaenerion angustifolium

Bylina z rodziny wiesiołkowatych o kłączach rozgałęzionych, płożących się i daleko porastających pod ziemią.

Wysokość 80-120 cm, a czasem znacznie więcej. Liście lancetowate, długości do 15 cm (podobne do liści wierzby wiciowej), ułożone na łodydze skrętolegle i dość gęsto.

Kwitnie w lipcu i sierpniu. Kwiaty duże, o średnicy dochodzącej do 2cm karminowe, lekko grzbieciste zebrane w stożkowate grona na szczycie pędów. Korona czteropłatkowa, zalążnia dolna.

Wierzbówka rośnie w dużych skupieniach na polach, porębach, żwirowiskach i pogorzeliskach leśnych. Rozmnaża się najłatwiej z kłączy. Z samosiewu rozmnaża się tylko wtedy gdy nasiona padną na czystą ziemię, gdzie młodych drobnych roślin nie zagłuszą chwasty.

W ogródku przypasiecznym udaje się praktycznie na każdym gruncie (najlepiej na czarnej wilgotnej, ale pulchnej glebie). Kłącza o długości 15-20 cm sadzimy jesienią lub wiosną w spulchnionej glebie, na głębokości 4-7 cm. Odległość między kłączami 40-60cm. W następnym roku uprawy wierzbówka tworzy gęsty łan. Z większością chwastów potrafi sobie poradzić (przerasta je). Pielęgnacja łanu może się ograniczać do usunięcia suchych łodyg w listopadzie lub grudniu i zagrabieniu poletka z mchów i drobnych chwastów.

Miododajność wierzbówki jest bardzo wysoka, jeden kwiat wydziela średnio 12 - 15 mg nektaru zawierającego 50% cukrów. Wydajność miodowa z hektara ocenia się na 600 kg. Poza nektarem z wierzbówki pszczoły zbierają również pyłek. Na obszarze Syberii występują rozległe połacia wierzbówki porastające wypalone przez pożary tereny leśne. Stanowią one znakomite pożytki dla pszczoły miodnej.