Szałwia okręgowa - Salvia verticillata

  • Drukuj

Szałwia okręgowa - Salvia verticillata L.

Roślina z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), pospolita w południowej części kraju i spo­tykana gdzieniegdzie w północnej.

Łodyga wzniesiona, dorastająca do wysokości 30—60 cm, pokryta odstającymi włoskami, w górze gałęzista.

Liście sercowate, dolne długoogonkowe, górne prawie siedzące. Niby-okółki kwiatowe we wzniesionych, przerywanych kwiatostanach. Korona niebieskofioletowa, wewnątrz z pierście­niem włosków. Dolne ramię łącznika pręcików zredukowane do szydlastego ząbka.

Kwitnie niemal przez 2 miesiące — lipiec i sier­pień. Nektarnik okołozalążniowy, z dużym zgrubieniem od strony brzusznej kwiatu, wydziela nektar bardzo obficie. Na powierzchni 1 m2 plantacji można nieraz widzieć do 80 pszczół.

Jeden kwiat wydziela około 2 mg nektaru dziennie, a wydajność miodową z hektara ocenia się na 600 kg/ha, średnio jest ona o połowę niższa i wynosi 200-300 kg/ha (Jabłoński 1993).

Szałwia najlepiej rośnie na glebach gliniastych, zasobnych w wapń, można ją jednak znaleźć i na piaszczystych nasypach kolejowych. Porasta suche zbocza, miedze i przydroża. Rozmnaża się ją łatwo z nasion sianych jesienią lub na wiosnę. Ponieważ zwierzęta nie jedzą szałwii, można ją więc siać lub sadzić na róż­nych nieużytkach, nie obawiając się, że zostanie zniszczona.

Bibliografia:

  1. "Pożytki pszczele zapylanie i miododajność roślin" - Mieczysław Lipiński - PWRiL Sp. z o.o. i Wydawnictwo Sądecki Bartnik - 2010- ISBN 978-83-09-99024-6