Śnieguliczka biała - Symbhoricarpos albus

Niski krzew z rodziny przewiertniowatych (Caprifoliaceae), pochodzący z Kanady i północnych terenów Stanów Zjednoczonych. Dobrze zadomowiony w Europie. Udaje się na każdej glebie, nawet piaszczystej i suchej. Dobrze znosi ocienienie, może być więc sadzony w miejscach cienistych pod drzewami. Najlepiej jednak kwitnie i nektaruje wtedy, gdy rośnie w pełnym oświetleniu. Śnieguliczka wytwarza bardzo liczne odrośla korzeniowe, dzięki czemu dobrze nadaje się do zakrzewienia rożnych skrawków gruntów typu nieużytków. Uważana jest ogólnie za bardzo dobrą rośliną miododajną.

Wysiew i uprawa

Śnieguliczkę białą najłatwiej jest rozmnażać wegetatywnie z odrostów odcinanych późną jesienią lub wczesną wiosną. Łatwo również rozmnaża się ją z sadzonek zdrewniałych. Jednoroczne lub dwuletnie pędy tnie się wówczas na odcinki 20cm długości. Cięcie w dolnej części sadzonki wykonuje się pod oczkiem, a górne około 1,5 cm nad oczkiem. Sadzonki takie można wysadzać do szkółki już jesienią, w rzędy co 50-60 cm, zachowując odstępy między roślinami w rzędzie 10-12 cm. Najprościej jest sadzić je w robioną szpadlem szparę, pozostawiając około 2 cm szczytowego odcinka sadzonki nad powierzchnią gruntu. Dobrze jest przykryć za zimę wystające nad powierzchnią końce sadzonek, tworząc w ziemi rodzaj grobelki wzdłuż rzędu Wiosną grobelkę należy rozgarnąć. Można też sadzić zdrewniałe sadzonki śnieguliczki wczesną wiosną. Wtedy ciąć je można od grudnia do marca, a do chwili sadzenia przechowywać w wilgotnym piasku w chłodnej piwnicy lub zadołowane w kącie ogrodu na dworze. Śnieguliczka przyjmuje się łatwo. Po dwóch sezonach produkcji w szkółce uzyskuje się krzewy nadające się do wysadzania na miejsce stałe. Można też nie ukorzenione zdrewniałe sadzonki śnieguliczki wysadzić wprost na miejsce stałe np na nieużytkach.

Źródło: "Ogródek pszczelarski", prof. dr Bolesław Jabłoński, Oddział Pszczelnictwa ISK, Puławy 1993