Trojeść amerykańska - Asclepias syriaca

Trojeść amerykańska (Asclepias syriaca L.).

Roślina trwała z rodziny trojeściowatych (Asclepiadoideae), pochodząca z Ameryki Północnej.

Zawiera sok mleczny. Łodygi proste, wyso­kości od 1 do 1,8 m. Liście krótkoogonkowe, eliptyczne. Kwiato­stany wielokwiatowe, półkoliste, wyrastające z kątów liści. Owocem jest miękko kol­czasta i owłosiona torebka. Nasiona są okrągłe, spłaszczone i za­opatrzone w miękki jedwabisty puch.

Trojeść kwitnie od końca czerwca w ciągu 3—4 tygodni.

Kwia­ty odznaczają się mocną i przyjemną wonią. Są masowo odwie­dzane przez pszczoły. Każdy z 5 nektarników wydziela dziennie około 3 mg nektaru, a więc jeden kwiat w ciągu 8 dni swego życia może dostarczać 120 mg.

Wydajność miodowa oceniana jest u nas na około 600 kg z ha.

W południowych rejonach Związku Radzie­ckiego wynosi 800 kg z ha, a dzienny przybytek ula na wadze może dochodzić do 5—7 kg.

W stanie Michigan (USA), gdzie trojeść rośnie na dużych przestrzeniach, wiele pasiek uzyskuje z niej corocznie główny pożytek. Miód jest jasnożółty, o delikatnym smaku i subtelnym aromacie. Ponieważ pyłek trojeści jest zlepio­ny w pyłkowiny, pszczoły nie mogą z niego uformować obnóża, więc miód otrzymany z tej rośliny nie jest wcale zaprószony jej pyłkiem. Roślina ta najlepiej rośnie i obficie kwitnie na glebach urodzajnych, ale udaje się również na niezbyt jałowych glebach piaszczystych. Wymaga jednak stanowiska słonecznego, zacienio­na rozrastającymi się koronami drzew — zanika.

Rozmnaża się ją najłatwiej z podziału podziemnych rozłogów i wtedy zakwita w drugim roku, lub z nasion, wówczas zakwita w trzecim lub czwartym roku. Nasiona należy wysiewać wiosną do zimnego inspektu lub na rozsadniku. Siewki pikuje się na za­gonie (w odstępach 15 cm), gdzie pozostają przez rok lub dwa, po czym przesadza się ją na miejsce stałe. Rośliny trwają na jednym miejscu do 20 lat, a ponieważ rozmnażają się przez rozłogi, więc zachwaszczają teren. Sok trojeści zawiera 3°/o kauczuku, a łodygi dostarczają włókna. Dawniej uprawiano ją dla celów przemysło­wych, obecnie zaś ma ona znaczenie tylko w pszczelarstwie i jako roślina ozdobna. Można ją sadzić w ogrodach w takich miejscach, gdzie rozrastanie się jej nie przeszkadza innym roślinom.

Nadaje się również, podobnie jak przegorzan, do obsadzania wolnych miejsc na terenach składów i magazynów, gdzie przyczyni się do ich estetycznego zazielenienia.

W ogródkach kwiatowych można sadzić równie miododajną trojeść krwistą (A. incarnata L.) o kwiatach czerwonych. Nie zachwaszcza ona terenu. Trwałość uprawy jest znacznie mniejsza niż trojeści amerykańskiej. Najlepiej rośnie na stanowiskach wilgotnych, nad brzegami zbiorników wodnych.

Innym dość popularnym gatunkiem uprawianym w ogrodach jest trojeść bulwiasta (A. tuberosa L.). Dorasta do 60 cm wysokości. Kwiaty w kolorze pomarańczowym pojawiają się w okresie lipiec-wrzesień i są bardzo chętnie odwiedzane przez pszczoły.

Bibliografia:

  1. "Pożytki pszczele zapylanie i miododajność roślin" - Mieczysław Lipiński - PWRiL Sp. z o.o. i Wydawnictwo Sądecki Bartnik - 2010- ISBN 978-83-09-99024-6
  2. "Ogródek pszczelarski" - Bolesław Jabłoński - Oddział Pszczelnictwa ISK, Puławy 1993