Pszczelnik mołdawski - Dracocephalum moldavicum

Pszczelnik mołdawski (Dracocephalum moldavicum L.)

Roślina roczna z rodziny jasnotowatych (Lamiaceae), pochodząca z Azji i czasem nazywana mylnie melisą turecką.

Łodyga dorasta do wysokości 15—50 cm. Liście lancetowate, górne o ząbkach zakoń­czonych szczecinkami. Kwiatostan wydłużony, przerywany. Koro­na długości do 25 mm, dwa razy dłuższa od kielicha, fioletowa, o dość szerokiej gardzieli.

Pszczelnik udaje się na glebach żyznych, zasobnych w wapń, w miejscach o wystawie słonecznej. Kwitnie w drugiej połowie lipca i w sierpniu.

Kwiaty dość głębokie, lecz dzięki szerokiej gardzieli dostępne dla pszczół. Nektarnik zbudowany podobnie jak u innych roślin wargowych. Jeden kwiat wydziela około 2 mg nektaru o zawartości 60% cukrów. Często uprawia się pszczelnik jako surowiec do destylacji olejku eterycznego (citral) zawartego w zielu. Pszczoły bardzo lubią ten zapach, dla­tego też uprawa nawet niewielkiego zagonu pszczelnika może mieć pewne znaczenie w gospodarce pasiecznej, używa się go bowiem do nacierania rąk, rojnic, uli itp.

Pszczelnik zaleca się również uprawiać dla pszczół na większym obszarze. Na obsianie 1 ha potrzeba 4—6 kg nasion. Siew należy wykonać w połowie maja na głębokość 1—1,5 cm. Rozwija się on wolniej niż facelia, okres od siewu do kwitnienia trwa około 90 dni, a więc jego zdolność zagłuszania chwastów jest mniejsza. Z tego względu przy siewie należy zachować rozstawę 30—35 cm i stosować uprawę w międzyrzędziach. Przed siewem daje się na hektar 200 kg superfosfatu, 150 kg soli potasowej i 100 kg saletrzaku w dwóch dawkach.

Wydajność miodowa w sprzyjających warunkach może osiągnąć 600 kg/ha (Szklanowska 1969), wg nowszych badań 200-400 kg/ha (Jabłoński 1993).